Veerkracht

Schermafdruk 2014-09-08 17.06.56Zaterdagnacht, of eigenlijk zondagochtend in alle vroegte rond een uur of vier schrik ik wakker. Mijn oudste dochter die in Utrecht studeert maar het weekeind bij ons verblijft,  is nog niet thuis en ik voel dat er iets niet klopt. Na een uur naar het plafond te hebben gestaard gaat de telefoon van mijn man. Of hij even de kamer uit wil gaan en mij niet wakker wil maken, want ik moet de volgende dag nog beeldhouw-les geven. “Denk je nou echt dat ze niet allang wakker is?”

Ze belt vanuit het ziekenhuis, heeft een ongeluk met de fiets gehad en ligt in de kreukels, maar ze maakt zich zorgen om mijn slaap. Meervoudige breuken in sleutelbeen en jukbeen heeft ze, zo blijkt later. In de week erop wordt ze geopereerd en krijgt ze titanium plaatjes in haar gezicht om de boel weer bij elkaar te houden. Vanwege een botafwijking is ze erg breekbaar. Botbreuken zijn ons niet vreemd, maar ze lijkt nu wel erg toegetakeld. Bovendien is ze onthand doordat ze haar rechter arm niet kan gebruiken. Ik stap onmiddellijk weer in de verzorgende moederrol en help haar met wassen, aankleden, boterhammetjes snijden, enz. Mantelzorg noemen ze dat tegenwoordig.  Ze aanvaardt het, maar neemt zich voor zo snel mogelijk te herstellen en alles weer zelf te kunnen doen. Na tien dagen is ze in staat haar studie te hervatten en terug te keren naar haar kamer in Utrecht. Ze nodigt vrienden uit om voor haar te koken en verder redt ze zich wel, ondanks de beperking door haar breuken.

Wat een veerkracht! Hoewel alles met pijn meer moeite en energie kost heb ik haar in de afgelopen week niet één keer horen klagen. In plaats van een slachtoffer te zijn, kiest ze ervoor de situatie te accepteren en ermee om te gaan. Ze gaat niet bij de pakken neerzitten, maar zoekt oplossingen. Ze  fabriceert een comfortabelere achterwaartse mitella, vraagt hulp aan medestudenten met aantekeningen maken en koken en pakt de draad weer op, terug in Utrecht.

Konden wij maar allemaal op die manier met tegenslagen omgaan. Accepteren wat is, zonder oordeel, de verantwoordelijkheid nemen om ermee om te gaan en ons te verbinden met anderen omdat we het niet alleen hoeven doen. Het zou de wereld een stuk blijer maken. Veel mensen laten zich door het minste of geringste uit het veld slaan. Facebook staat vol met zielige berichten waarop vol medelijden en begrip wordt gereageerd. Hengelend naar aandacht voelt men zich beter met de hoeveelheid likes, maar maakt het je werkelijk krachtiger? Of vind je die kracht meer in jezelf? Niet iedereen is zo snel weer op de been. Veerkracht is echter te leren wanneer we beseffen dat het een keuze is. Kusje erop?